De SP heeft frontaal de aanval ingezet op de plakzuilen. Plakken is ‘oorlog’. In eerste instantie werd de concurrent nog wat gegund. Je plakt één of twee posters zonder andere partijen echt weg te vagen. Dat nobel streven houd je twee plakzuilen vol. Bij de derde zuil waren de vriendelijke ogen van onze Pier niet meer te weerstaan. Pier zette nog wel zijn tanden in onze lijm, maar het mocht niet baten. Met respect werd de sympathieke boekenreus achter het socialistische behang geplakt. Alles voor het goede doel. Voetbal is oorlog. Plakken ook.