“Huisbaas, mag ik mijn huurverhoging met waardering betalen?” Natuurlijk. Geld is geld.

Eens kijken of het zorgpersoneel daarmee wegkomt? Ik denk het niet. Het is een kille constatering, maar uiteindelijk draait het objectieve inkomen altijd om geld. En beroepen als de zorg, het onderwijs en openbare voorzieningen is iets wat wij met zijn allen betalen in de vorm van belasting. Daar is niets romantisch aan. Zo is het nou eenmaal. Voor velen is werken in de zorg een roeping. Het is voor jou weggelegd, hoor je dan.

Hartjesctie

Mensen met hart voor hun werk laten zich niet zomaar uit hun beroep wegpesten. Zorg is duur. Maar een mooie auto is ook duur. Beide vervullen een behoefte. Het bijzondere is alleen dat ‘we’ voor leuke noden meer geld overhebben dan voor noodzakelijke noden. Het is dan ook triviaal om te zien dat marktwerking kennelijk niet het wondermiddel is voor alle kwalen. Dat erkennen heeft een prijs.

Het is zonder meer waar dat marktwerking een probaat middel is om zaken te verbeteren. Echter, na 30 jaar (neo)liberalisme wordt het toch wel tijd om de balans eens op te maken, en te gaan vaststellen voor welke voorzieningen in onze maatschappij het nu wél een wondermiddel is en voor welke disciplines niet. Dat erkennen is geen aderlating maar een cruciale stap voorwaarts in onze beschaving.

[[{“type”:”media”,”view_mode”:”middenkolom”,”fid”:”935″,”attributes”:{“alt”:””,”class”:”media-image”,”height”:”528″,”width”:”620″}}]]